Gelgec gönüllü, tutarsız bir yaratık olan insanoğlu belki de satranç oyuncuları gibi hedefi degil hedefe giden yolu sever. Kimbilir, belki insanın yöneldiği tek hedef, hedefini elde etmek icin harcadıgı sürekli cabadır, baska bir deyisle yasamın kendisidir. Oysa hedef iki kere iki dörtten, bir formülden baska bir sey olamaz, iki kere iki dört ise yasam değildir, beyler, ancak ölümün baslangıcıdır. İnsan iki kere iki dörtten en azından bir korku duymustur, bu korku benim su anda bile icimdedir. Evet, insanın yaptıgı tek sey iki kere iki dörtlerin pesine düsmek, okyanusları asmak, bu ugurda seve seve yasamını vermektir; ama öbür yandan aradıgını bulacagı icin de ödü patlar. Cünkü bulursa arayacak baska bir seyi kalmayacagını hissetmektedir. İşciler islerini bitirince para alırlar; daha sonra da gidecekleri bir meyhane, düsecekleri bir de karakol cıkar nasıl olsa. İste size bir haftalık is-güc. Peki, ama bizler nerelere gideriz? Onun icin hedefe her varısta bir tedirginlik duyulur. İnsanoglu amacına dogru ilerlemeyi sever, fakat amacını elde etmeyi degil. Cok gülünc bir durum dogrusu.İnsanın yaratılıstan gülünc bir varlık olmasındadır bütün terslikler zaten. İki kere iki dört gene de cekilmez bir sey. İki kere iki dört bana sorarsanız bir küstahlıktır. İki kere iki dört, ellerini bögrüne dayayarak yolumuzu kesen, saga sola tükrük atan bir külhanbeyin ta kendisidir. İki kere iki dördün mükemmelligine inanırım, ama en cok övülmeye deger bir sey varsa, o da iki kere ikinin bes etmesidir.

Yeraltı/IX